اکسیژن هایپر باریک چیست؟

 ارزش استفاده از اکسیژن در فشار بالا برای درمان بیماری Decompression قبلا" اثبات شده بود ولی در سایر موارد  تنها در سطح استفاده تحقیقاتی باقی مانده که علت آن به دلیل ضعف فهم فیزیولوژیک آن و عدم وجود پشتوانه علمی برای آن  بود.

کاربرد بالینی نوین از اکسیژن( HBO) از اواخر دهه 1950 تا 1960 شروع شده است که همزمان با آنالیز گازهای شریانی و شناخت فیزیولوژی تبادل گازبود، در اوایل دهه در بخش جراحی دانشگاه آمستر دام ,Boerema و سپس Bakker از اکسیژن   هیپر باریک برای درمان  گانگرن گازی سود بردند. از این سال به بعد عمده فعالیتها تحت هدایت و راهنمایی انجمن پزشکی UHMS در  Bethesdaانجام گردید.

مانند آمبولی ناشی از بسیاری از اقدامات پزشکی نظیر تزریق داخل وریدی، عمل قلب باز، تهویه مکانیکی، همودیالیزو بعضی از اعمال جراحی  که باعث علائم عصبی فوکال، آریتمی قلبی و ایسکمی عضوی می شود.

به علت حساسیت بالای سیستم قلبی عروقی و اعصاب مرکزی   اکسیژن تنها نقطه عطف درمان این نوع از مسمومیت است و اکسیژن نه تنها اکسی هموگلوبین را افزایش می دهد بلکه اکسیژن رسانی بافتی را نیز بهبود می بخشد.

علا وه بر اثرفوق  HBOبااثر مثبت روی بر طرف کردن عوارض پا توفیزیولوژیک ناشی از آسیب در سیستم  اعصاب مرکزی با مکانیسم بهبود روند اکسیداتیو در میتوکندریها و مهارپراکسیداسیون چربی و مهار اتصال WBC به دیواره عروق ریز آسیب دیده، نهایتا" میزان مرگ ومیر را کاهش و بهبود قلبی عروقی وعصبی را افزایش میدهد.

GAS GANGRENE-3

با تاثیر HBO روی کلستریدیا و سایر بی هوازیها بر اثر تولید رادیکالهای آزاد اکسیژن است که در شرایط تقریبا" بدون وجود آنزیم های degrading مثل superoxidase  .dismutase  . catalase  .peroxidase اتفاق می افتد.

 

4- CRUSH INJURY

5-COMPARTMENT SYNDROME

6- DECOMPERESSION SICKNESS

7- SKIN GRAFTS AND FLAPS

8- EXCEPTIONAL BLOOD LOSS ANEMIA

9- TREATMENT OF  OSTEOMYELITIS

10- INTRCARANIAL  ABSCESS

11- MANEGMENT OF FUNGAL DISEASE

12- RADIATION INJURY TO TISSUE

13- PELVIC RADIATION NECROSIS AND RADIATION CYSTITIS

14- REPERFUSION ISCHEMIA

15- AEROBIC AND ANAEROBIC SOFT TISSUE INFECTIONS        

16-TREATMENT OF THERMAL BURNS 

 

موارد متعدد زخم های مختلف امروزه به یکی از معضلات شایع تبدیل شده است.

از جمله زخمهای عروقی ساق پا، که عود کننده هستند و عاقبت ناراضی کننده ای دارند  زخمها ی فشاری (زخم بستر) ، زخم های دیابتیک و .... میباشند.

با توجه به اتیولوژی اصلی زخم ها و مشکل عدم بهبود ناشی ازپرفیوژن ناکافی بافتی که منجر به هیپوکسی و عفونت می شود HBO با اکسیژناسیون متناوب بستر زخم منجر به بهبودی به طریق ذیل می گردد.

 1- عملکرد WBC رادر کشتن باکتریها بهبود می بخشد و باعث تقویت اثر آنتی بیوتیکها و تحریک کلاژن سازی می شود (در مرحله هیپر اکسیک )

2-  تولید سم توسط باکتری را مهار می کند و پاسخهای ایمنی و التهابی مضرراسرکوب می نماید و از عملیات مضر سلول های سفید در زمان پس از پرفیوژن مجدد جلوگیری می کند.

3-  تاثیر فاکتورهای محرک رشد اندوتلیال عروق و فاکتورهای رشد مشتق از پلاکت را افزایش می دهد

 و از طرفی با افزایش تولید عروق جدید سبب بهبود اکسیژن رسانی به بافت اپی تلیال در زخم می گردد.

ریسکهای درمان با اکسیژن هایپر بار

1- مسمومیت با اکسیژن (عوارض مربوط به سیستم عصبی مرکزی و ریه ها )

2- فشار روی گوش و آسیب به پرده صماخ

3- اثرات دراز مدت روی بینایی

4- خطرات مربوط به آتش سوزی به جهت اکسیژن غلظت بالا

5- عوارض مربوط به اثر فشاربر روی ریه (آمبولی- پنوموتوراکس ،....)